Stabiel en geduld hebben….

Weer zijn er twee weken voorbij. Vandaag zijn Joost en ik (Annet) weer voor controle naar Nijmegen geweest.

Joost ondergaat het allemaal rustig. Het bloedprikken is geen probleem en verder vindt hij de onderzoeken allemaal wel prima. Alleen was het niet eerlijk dat de weegschaal in Nijmegen meer aangaf dan de weegschaal in Veenendaal :)

Zijn bloedwaarden waren stabiel. Het hb was nu 9, volgens de arts een beetje doorgeslagen. Deze waarde zal nog stabiliseren. Een aantal weken geleden was de waarde van zijn bloedplaatjes ook aan de hoge kant. Deze daalt nu naar een normale waarde. Met twee testen die ze doen, kunnen ze helaas nog steeds zien dat de ziekte aanwezig is. De waarden zijn wel veel lager dan dat ze geweest zijn, maar de ziekte zit er nog wel.

We mogen toch verder gaan met het langzaam afbouwen van de prednison. Dit afbouwen gaat echt nog maanden duren. Voor de ziekte van Evans is langzaam afbouwen erg belangrijk, aldus de arts. Omdat Joost redelijk reageert op de prednison wilde de arts het ook echt langzaam verder afbouwen.

Over drie weken moeten we weer terug voor controle.

We moeten natuurlijk wel even melden hier dat we nog een pechvogel hebben in huis.Morgen twee weken geleden heeft Marijn zijn sleutelbeen gebroken. Hij is bij een vriendje van de trap gevallen. Gelukkig valt de pijn erg mee. We moeten hem voornamelijk afremmen en zeggen dat hij voorzichtig moet doen:)

One Response to “Stabiel en geduld hebben….”

  1. Oom Wim en Yvonne. says:

    Fijn dat het zo goed blijft gaan met jullie Joost,…. ja, geduld is een schone zaak ook in deze,… maar het is en blijft een kanjer hoe hij alles ondergaat.

    Beterschap voor de pechvogel Marijn, een ongeluk zit in een klein hoekje, maar wel lastig, fijn dat de pijn meevalt voor hem.

    Groetjes van ons samen voor jullie allemaal.